Bez Cenzury - Blog Multimedialny

Wydał tomiki poezji „Ars Amandi” i „Miasto po deszczu”,  „Kołysanka dla Agaty”, a także, w 2001 roku, książkę eseistyczną „Długi (Drugi) oddech klasyki”. Współpracował z kwartalnikiem artystyczno-literackim „Akapit”.

Elegia: dla Osipa Mandelsztama

Umierał w grudniu, u kresu chłodnego roku,

Zawieja przeciągle szastała ze śnieżnej kabzy

I mróz kulił się z zimna, szczękał i dygotał.

Rtęć wciąż opadała; łaźnie zionęły łuną siarki,

Powietrze chwytało mocnym uściskiem za gardło

I oddech tajał złowieszczo w swój ostatni akord.

Muzy lewity — grecka mowa i helleńskie Włochy

Ze znużonym falsetem Dantego pośród ciżby

Przetrwały do dziś, goszcząc w progach strofy

Prowadzącej do domu. Ruiny genueńskiej izby

Tętnią życiem w Przymorzu. Słyszysz krzątaninę,

Trel szczygła, pachnie czeremcha i wędzona ryba.

Ziemia w kolistym pejzażu rubieży, drutów i granic

Pod stopą Mnemosyne rośnie tu z każdą wiorstą

I przestaje więzić. Niechęć i zdwojona nienawiść

Chcąc spętać głos Sokrata, zdławić swoją mocą,

Podnoszą pięść centurii nadto bezbronną i słabą,

Co pozwoli zwyciężyć strach, chociaż nie ocala.

Odrzucenie przydaje siły, jak i ran rozdarcie,

Zwiotczałe mięśnie i myśli wikłane w spory .

Nabierają werwy. Mrok i postępująca marność

Podejdą do wezgłowia nary z wiązką światła,

Sidląc w różnogłosych słowach już bez szkody

Dla miłości, co z brzaskiem wszystko tutaj rodzi.

Joshue

Patrzyłem na „Niesienie Krzyża” Hieronima Boscha
z tą samą, natrętną myślą co w czasach młodości.
Zastygłeś w grymasie, w cierpieniu nie do odkupienia,
pod majestatu ciężarem. Zagubiony, rozgoryczony.
Wygnaniec.

Teraz powołujemy się na Twoje imię
z nawyku, wygody,skłonności języka do banału.
Na starość mamy w zanadrzu zakład Pascala.
I pomysły kilku nawiedzonych filozofów;
pamflety na naturę ludzką.